امام موسى بن جعفر عليه السلام پرداخت شود . احمد نيز آن را فروخت ولى خواهرزاده و برادرزاده ميّت اعتراض كردند و ما با سه دينار كار آنها را اصلاح كرديم . احمد در حضور من اموال را به ايوب بن نوح تحويل داد و از طريق نامه تمام اموال ميّت و ماجراى اصلاح برادرزاده و خواهرزاده وى را به سه دينار براى امام عليه السلام بازگو كرد . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : اموال رسيد و براى درگذشته طلب رحمت كرد و من خودم جواب امام عليه السلام را خواندم . على بن حسن گويد : حسين بن احمد حلبى مُرد و دويست درهم برجاى گذاشت . او وصيت كرد كه مهريه همسرش و مقدارى از اموالش را به وى بپردازند و بقيه آن را به امام موسى بن جعفر عليه السلام تحويل دهند . احمد بن حسن در حضور من آن را به ايوب تحويل داد و نامه‌اى براى امام عليه السلام نوشت . امام عليه السلام از طريق نامه‌اى اعلام وصول و براى درگذشته دعا كرد . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره در كتاب الاستبصار مىفرمايد : « اگر روايات پيشين به عنوان معارض پذيرفته شود ، آنها را به صورت‌هاى گوناگون مىتوان توجيه كرد : 1 - دستور صاحب مال به پرداخت اموالش به امامان از جهت وصيت نبوده است ؛ بلكه آنان در زمان حيات خود ، آن را براى امام عليه السلام قرار داده‌اند و در اين صورت بر روايات پيشين حاكم و گذراست و تنها وصيت به ثلث باز مىگردد . 2 - وارثان آنها در عقيده با خود آنها مخالف بوده‌اند ، در اين صورت جايز است از ارث محروم شوند و به امام عليه السلام پرداخت شود . 3 - وصيت آنان پيش از وجود وارث بوده است و پس از وصيت وارثان متولد شده‌اند و در اين صورت جايز است كه وصيت شكسته نشود و در همه اموالش نافذ باشد و نقض آن واجب نباشد . » 549 - ( 22 ) عمار بن موسى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « تا روح در بدن انسان است ، وى به مالش سزاوارتر از ديگران است . اگر به همه آن وصيت كند برايش جايز است . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره مىفرمايد : « اين جمله امام عليه السلام كه مىفرمايد : اگر به همه اموالش وصيت كند ، جايز است ، اشتباهى از راوى است ، زيرا وصيت تنها در مورد ثلث صحيح و نافذ است و احتمال دارد مقصود از روايت موردى باشد كه ميّت وارثى نداشته باشد . »